Jan Sajdak (ur. 26 lutego 1882 w Burzynie k. Tarnowa, zm. 22 kwietnia 1967 w Poznaniu) – filolog klasyczny, bizantynolog, docent Uniwersytetu Jagiellońskiego a następnie profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie (1916-1919) i Uniwersytetu Poznańskiego (1919-1933 i od 1946), w którym założył Katedrę Filologii Klasycznej i którego był rektorem w latach 1931-1932.

Mimo objęcia funkcji w trudnym okresie, udało mu się utrzymać uniwersytet z dala od swarów politycznych i krwawych rozruchów, jakie niejednokrotnie miały miejsce w innych uczelniach.

Jan Sajdak był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności; w latach 1918-1920 redagował „Eos” (periodyk poświęcony filologii klasycznej, założony w 1894 r. we Lwowie przez prof. Ludwika Ćwiklińskiego); redaktor wielotomowego wydania dzieła „Pisma ojców Kościoła pod redakcją prof. dr Jana Sajdaka” i licznych prac naukowych z dziedziny patrystyki (zwłaszcza dot. Grzegorza z Nazjanzu i Tertuliana); twórca (wspólnie z prof. Witoldem Klingerem) tzw. poznańskiej szkoły filologicznej; liczne prace z zakresu bizantynistyki (m.in. zarys Literatura bizantyńska). Autor znanego opracowania De codicibus graecis in Monte Cassino (Kraków 1913). Dokonał pierwszego na świecie przekładu poezji bizantyńskiej na język nowożytny (niemiecki).

Zmarł 22 kwietnia 1967, został pochowany na cmentarzu junikowskim.

Źródła:

www.amu.edu.pl
pl.wikipedia.org
nac.gov.pl