Samuel Bogumił Linde
Polski slawista, leksykograf, językoznawca, tłumacz, bibliograf, pedagog i bibliotekarz, autor monumentalnego Słownika języka polskiego (1807–1814), członek Rady Ogólnej Komisji Rządowej Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w 1830 roku, członek Izby Edukacyjnej Księstwa Warszawskiego w 1808 roku.
Dziełem życia Lindego był opublikowany 1 marca 1804 r. Słownika języka polskiego. Sześciotomowe dzieło rozprowadzano metodą prenumeraty, którą zbierało około 30 osób. Dzięki pomocy arystokratycznych sponsorów, m.in. księcia A. Czartoryskiego, do 1815 r. Słownik wydano w bardzo dużym nakładzie 1200 egzemplarzy. Nabywcą Słownika był m.in. Car Aleksander I, który kupił od autora 98 egzemplarzy dla szkół na Litwie i Ukrainie, które już wcześniej nabyły dzieło Lindego dzięki staraniom Jana Śniadeckiego, rektora Uniwersytetu Wileńskiego. Drugie wydanie Słownika wraz z uzupełnieniem ukazało się nakładem Ossolineum w latach 1854–1861, reprinty w 1951 i 1994–1995.
Słownik języka polskiego stanowił bardzo poważne i trwałe osiągnięcie naukowe. Publikacja obejmuje ogromny materiał źródłowy, w większości zaczerpnięty z druków XVI–XVIII wieku. Jest pierwszym jednojęzycznym słownikiem polszczyzny, opatrującym wyrazy polskie objaśnieniami i cytatami z dzieł polskich autorów. Jest zarazem słownikiem wielojęzycznym, a także historyczno-etymologicznym.
Za swe osiągnięcia i postawę naukowiec był wielokrotnie nagradzany: otrzymał Order Świętego Stanisława (dwukrotnie) oraz Order Św. Włodzimierza z nadania carów Aleksandra I i Mikołaja I. W 1816 r. otrzymał złoty medal ufundowany przez społeczeństwo za Słownik języka polskiego; w 1842 r. otrzymał złoty medal od władz Królestwa Polskiego.